6/11/2007 - Büyümüşü(z)m...

Aynı yönden gelen rüzgara karşı siper alırdık, hayat denilen vasatı.... Günbatımında

yüreğimize  konan umut kuşlarına selam derdik, biz küçüktük o zaman dostum!...

Avuç içlerimizde yaşam çizgilerimiz dahi belirlenmemişti... Rüzgar gülüne aşıktık...

Adımlarımızı emin atmazdık, avare bir çılgınlıkla hayal dünyasında dolananlardık.

Dedim ya, biz büyümemiştik, bir çocuğun masum kanatlarında  takılı olanlardandık..

Hiç büyümemiş olmak  ne güzel  bir duygudur ki, büyüdükçe her şey çirkefleşti...

Bilmezdik biz Dünya'nın yalanlara sarp sardığını, bilemezdik acıtandan öte acıtılan

yaraların açılacağını...Kanayan dizlerimizi pansuman ederdik, sen ben bilemezdik..

Büyüdük biz dostum; bizden  olmaktan çıktık, yaşam kabuklarımızı  gerçek yüzünü

çatlattı...

Büyüdük ki, kiraz  bahçelerinde açan tohumlarımızı  küstürdük, sahipsiz bıraktık..

Toprakla,fidan arasındaki köklerimizi çürüttük. Büyüdük dostum; susuz bıraktık

bahçelerimize ektiğimiz kirazlarımızı...

Keşke bahçeye yumulan çocuk kalabilseydik....