8/12/2007 - Karmaşık bir sarnaçım, çöz...çözebilirsen...

Sol yanımdan dizine uğrattığım seni öylece bırakmak değildi, gaye edindiğim..

Kırılmış bir aynadan bahsetmekte değil, dert edindiğim sarnaçların gölgesinde...

Biz olmayı başarabildiğimiz aşk-ı diyarlardan gelen sese kulak verebilmekti..

İlkbahar'ın ihtişamı ile sabah yüreğime düşen çiğ damlasındaki büyüydü..

Kenetlenmiş yüreklerimize açılan aç bir sevdanın kokusu eşliğinde...

Yanı başımda yaralarım ve toprağa yüz tutmuş pişmanlıklarım duruyordu..

Ardın sıra bakışlarının gerisinde uçurum ağzında yaşamak ne, o zaman anladım..

İşgal edilmiş bir ülke gibi yüreğimin  derinliklerinde talak ediliyordum..

İşte o zamanlarda kaybedilmek, kaybedilmenin ardından yaşanan hüzünlerin

ne demek  olduğunu çözdüm.

Şimdilerde köşeye çekilmiş infazını bekleyen sahipsizlerdenim. Sessizce,

sensiz-ce harf tümcelerimin arasına seni nakşedenlerdenim. Ben konuşmadan

beni  anlayacak olan sadece sensin ya, çözülmesi gereken bulmacayım..

Çöz beni, çözebilirsen şayet...