6/12/2007 - Lugatında vardım da ne oldu?

Toprak; yağmurla sırlarını ezberlediği o lanet akşamda gök dinliyordu!

Ay; geceye suskunluğunu tütsülüyordu...

Rüzgar; gerçekliğin lal şarkısına eşlik ediyordu ki, sen  yine yok olmuştun!

Gecenin kırık kanadına sevdamızı yazmıştım...

Uyan deli kızım diye hırçın dalgalara kendi teslimiyetimi verirken sen yine

yumru kalbinle nefret kusuyordun...Gözbebeklerimden elini uzat, beni

dipsiz kuyudan çıkaran sadece ve sadece sen ol demiştim. Duymadın!

Geceye çevirdiğim ıslak bakışlarımda ışığım olmayı dahi beceremedin!

Kimi neden seviyorum? Neden yürek yangınlarında kavruluyorum?

Hangi misyonla benim yüreğime çöreklendin ki? ..Söyle desem ...

Sen hançerledin ya o gün bugündür, yıldızlara tutunduğum gökyüzüm

ağlıyor. Yırtılmış özlemlerimin mektuplarına, yamalı hayallerimizi iliştirdim.

Mektup ağır, hayaller çıkmaz sokakların leşi  oldu...

İçinde sessizce ağlayan bir yalnızlık başlar..Kaldı ki hep yalnızlığa mahkum

edilen oldun ya.. Sahte sevgilerin, sahte dostların arasında benliğimi yitiren

çöp tenekesi  görevini görendim... Aptal mıydım? Hayır!!

Sadece filmi izlemek için  tüm duygularımı sineye çeken bir acizdim...

Nasılsa her izdüşümde önüme dökülen yakomoz kırıntıları ile afdileyenlerim

olmuştu.. Öyle acılara kucak açtım ki ruhumu  kemikleştirdim..

Geçmişe  dair gönderdiğim selamlar arasında sadece seni yüreğimin en

derin yerine dipnot düştüm. Açtığın yara ile bedenimi zehirlesende senden

gelen tebessüm ile  panzehirim olmanı istedim. Bunu dahi beceremedin ya..

Unutma; mikroptan bile bir damla güzellik çıkarmış. O tarifini yapamadığın

mikropta  bile güzellik var, yeter ki sen  artık görmeyi bil! Ya da enkaz altında

eze eze bitirdiğin yüreğime  son bir darbe daha vurup beni yok et!

...